- برخورد نسل‌ ها

 

برخورد نسل‌ ها )))))))))))))))))))))))
>
> ---------------------------------------------------------------------------
>
> منبع: نیویورک تایمز
>
> سایت فرارو- بسیاری از تبعات منفی بحران بدهی جهانی را امروزه می توانید در گستره ای از «برادوی» در امریکا تا «آتن» در یونان ببینید. جزئیات این مسئله را هیچ کس بهتر از «دیوید رودکاوپ»، پژوهشگر بنیاد کارنگی بیان نکرده است که گفت: «وقتی جنگ سرد به پایان رسید ما گمان می کردیم که به سوی برخورد تمدنها پیش می رویم، اما چیزی که اکنون در حال وقوع است برخورد نسلهاست.»
>
> در واقع اگر یک احساس وجود داشته باشد که بحرانهای اروپا و امریکا را به هم وصل کند، آن یک احساس قدرتمند از «سوءمدیریت نسل پس از جنگ جهانی دوم» است، نسل ما در طی 50 سال گذشته اغلب با گشاده دستی های شگفت انگیز و آزادیهایی که از پدرانمان به ارث برده بودیم شناخته می شده است اما آنچه که این نسل برای بچه های خود برجای می گذارد بار بدهیهای شگفت انگیز و محدودیتهای ناشی از آن است.
>
> تعجب برانگیز نیست که جوانان یونانی واکنش خشمگینانه ای به سخنان «تئودور پانگالوس»، نخست وزیر یونان، نشان دادند وقتی که با اشاره به همه وامهای اتحادیه اروپا و سوبسیدهایی که دولت از سال 1981 به این سو به جامعه تزریق کرده گفت که «ما این پولها را با یکدیگر خورده ایم»، یعنی مردم و سیاستمدارانی که اکنون در دهه 50 و 60 عمر خود هستند. اما جوانانی که سخنان او را می شنیدند هیچ تصوری از آن عصر رونق به جز چند لایحه که اکنون پیش رویشان است، نداشتند.
>
> شما می توانید وقتی که در میدان مرکزی «سینتاگما» آتن قدم می زنید، جوانانی را ببینید که هر شب با یکدیگر درباره بحران موجود بحث می کنند و اعتراضشان را نسبت به آینده وخیمی که به آنها تحمیل می شود ابراز می دارند. در حاشیه میدان می توان نمای تخریب شده بانکها و بنرهای بزرگی را که حاوی شعارهای اعتراضی علیه دولتمردان است مشاهده کرد.
>
> در میان این میدان نوجوانی از پدرش می پرسد «وقتی آنها در حال فروختن کشور بودند شما چه کار می کردید؟» و شعارهای سرزنش گونه دیگری از این قبیل: «خشم خود را رها کنید»، «این جنگ جنگ طبقاتی است نه جنگ ملی»، «زندگی فقط زنده ماندن نیست»و ... پیامهایی از این دست، که این روزها خیابانهای آتن را پر کرده، طلیعه ایست از آنچه که طی یک دهه آینده در انتظار جامعه یونان خواهد بود.
>
> من میان آنچه که در میدان «التحریر» قاهره و میدان «سینتاگما»ی آتن گذشت یک وجه مشترک می بینم؛ شعار «عدالت» بیشتر از شعار «آزادی» در این میادین به گوش می رسید. این به آن دلیل است که در هر دو جامعه یک احساس عمیق از «چاپیده شدن» وجود داشت.
>
> یک احساس قوی که چرا «سرمایه داری به گل نشسته» در یونان و مصر طی یک دهه اخیر بیشتر در قالب خویشاوندسالاری، تقلب، فساد، پارتی بازی و رابطه گرایی نمود یافته است و عده ای خاص از طریق ارتباط با کانالهای قدرت توانسته اند به ثروتهای هنگفتی دست یابند. بنابراین برای افراد گرسنه نه آزادی، که عدالت در اولویت قرار دارد.
>
> «کریستوز چامندایز» یه رمان نویس یونانی به من گفت: «همه عصبانی هستند، احساس می کنید که نزاع همه با همه در حال رخ دادن است. من نگران هستم که چنانچه وضعیت اقتصادی بد و بدتر شود چه اتفاقی رخ خواهد داد؟»
>
> آنچه در یونان و امریکا مشترک است این است که سیاستمداران نسل پس از جنگ جهانی دوم ممکن است در عصر «توئیتر» قادر به حل مشکلی اینچنین عظیم نباشند. این حفره (بحران مالی جهانی) خیلی عمیق به نظر می رسد و قدرتهای متولی حل این معضل خیلی از هم گسیخته اند. تنها راه برون رفت اقدام به یک کنش دسته جمعی است، دولتها و احزاب اپوزوسیون باید متحد شوند، در مشکلات و سختی ها با یکدیگر سهیم شوند و گامهای ضروری را با هم بردارند.
>
> اما این مسئله نه در یونان و نه در امریکا رخ نخواهد داد، چرا که سیاستمداران بی پروای نسل پس از جنگ جهانی دوم، هیچ بحرانی را آنقدر جدی نمی گیرند که به خاطر آن ایدئولوژیها و بلندپروازیهای سیاسی خود را کنار بگذارند.
>
> اما یک فرد بالغ (عاقل) در کمین نشسته است؛ چین. این کشور اوراق قرضه یونان، پرتغال و اسپانیا را خریداری کرده تا به ایجاد ثبات در بازارهای صادرات چین کمک کرده باشد. این نقشی است که امریکا تاکنون بازی می کرد اما دیگر توان ادامه آن را ندارد.
>
> اکنون رؤیاهای امریکایی و اروپایی به یک اندازه در معرض خطر قرار دارد و هر یک از ما که ملتهایمان را، از طریق حذف هزینه های زائد اقتصادی، مالیات گیری صحیح و سرمایه گذاری برای آینده، رو به جلو سوق دهیم می توانیم به دیگری نیز کمک کنیم.